Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að teymið eigi að vera minnsta vinnueiningin í fyrirtækjum í þekkingariðnaði. Af svo mörgum ástæðum er það ólíklegt til árangurs að vera með einnar-manneskju-verkefni og Johanna Rothman minnti mig sérstaklega vel á það í nýjustu bloggfærslu sinni. Eins og Johanna bendir réttilega á þá er það hreinlega ómögulegt að búa til kerfi sem geymir alla vitneskju forritara um eitthvað kerfi. Þess vegna er eina almennilega færa leiðin að vera með þverfagleg teymi sem hafa fókus á einu verkefni í einu, klára það og fara í það næsta, og koll af kolli. Þetta stjórnskipulag hefur m.a. í för með sér að:
- Vitneskjan er nú í mörgum hausum sem minnkar áhættuna á að þekkingin um kerfið hverfi
- Fólk fær skýr skilaboð um hvað skipti máli og getur einbeitt sér að einu í einu
- Stjórnendur geta ekki lengur hent hvaða verkefni sem er í gang þar sem teymi verður að vera til staðar til að vinna það
- Verkefni klárast! Í stað þess að dragnast með of mörg verkefni allt árið og reyna að "loka" þeim í árslok þá klárum við verkefnin eitt í einu
- Fólk vinnur og líður betur í teymum heldur en eitt út í horni (flestu alla vega...)
Eins og Johanna bendir á í þessu sambandi er að nú þarf fókus stjórnenda að færast frá því að hafa áhyggjur af því hversu fullnýttur tími starfsmanna er yfir í það að hafa áhyggjur af því hversu mörg virðisaukandi verkefni hvert teymi klárar. Þá förum við að hafa meiri tíma í hugsa um það hvað er virðisaukandi, hvað er það sem skiptir máli að teymin okkar vinni í. Það er í raun mun mikilvægara en nokkurn tímann hversu mikið er að gera hjá hverjum og einum í fyrirtækinu.
01.09.2008
|
Flokkur: Stjórnun
Höfundur: Daði Ingólfsson